
Tenis stołowy dla osób niepełnosprawnych – było o tenisie ziemnym, a teraz o tenisie stołowym dla niepełnosprawnych. Początki tenisa stołowego, jako sportu, sięgają końca XIX w. Przyjęło się, że przodkami tej dyscypliny są tenis ziemny oraz stara japońska gra „gosima”. Zasady gry w tenisa stołowego opracowali Anglicy i po raz pierwszy opublikowano je w Londynie, w 1884 r. Rozwój tenisa stołowego spowodował, że w 1902 r. w Anglii. Powołano pierwszą na świecie krajową federację tenisa stołowego (English Table Tennis Association – ETTA). Tenis stołowy rozwijał się prężnie, od początku stając się jednym z najpopularniejszych sportów na starym kontynencie.
Zaczęły powstawać nowe krajowe federacje. W 1926 r. przedstawiciele czterech federacji: Anglii, Niemiec, Austrii i Węgier, wraz z przedstawicielami innych krajów, utworzyli. Międzynarodową Federację Tenisa Stołowego (International Table Tennis Federacion, ITTF). Miała ona na celu rozpowszechnianie tenisa stołowego na całym świecie oraz koordynowanie przepisów gry i organizowanie zawodów międzynarodowych. Pierwszym przewodniczącym tej organizacji został Brytyjczyk Ivor Montagu. W tym samym roku zorganizowano pierwsze mistrzostwa świata – złoto wywalczyli wówczas Węgrzy. Największy wpływ bez wątpienia na zmiany, a jednocześnie rozwój tenisa stołowego jako gry sportowej, miały przeobrażenia związane z używaną w grze rakietką. Zastosowanie gumowych pokryć deski umożliwiło przyspieszenie gry oraz wprowadzenie różnorodnych rotacji. A skonstruowana przez Japończyków dwuwarstwowa okładzina gąbczasta zrewolucjonizowała technikę wszystkich uderzeń technicznych.

Bez wątpienia bardzo ważnym wydarzeniem było wprowadzenie tenisa stołowego do programu igrzysk olimpijskich (1988, Seul). W związku z tym, w wielu krajach dało impuls do znacznego zwiększenia nakładów finansowych na jego rozwój. Dyscyplina ta jest żywa, ponieważ podlega ciągłym zmianom. Które wpływają na czytelność i widowiskowość gry, a tym samym jeszcze większą popularność. Warto zauważyć, że na IO w Atenach tenis stołowy stał się piątą dyscypliną pod względem oglądalności w TV. Prawdopodobnie tym sportem zajmuje się 300 mln ludzi na całym świecie.
Tenis stołowy dla osób niepełnosprawnych – historia
Pierwszy komitet organizacyjny ds. tenisa stołowego osób niepełnosprawnych utworzono w 1970 r. pod nadzorem. Międzynarodowej Federacji Igrzysk Stoke Mandeville (ISMGF, obecnie IWAS). Odpowiedzialny on był przede wszystkim za organizację zawodów dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Zawodnicy po amputacjach i z grupy Les Autres, grający na stojąco. Zostali włączeni do programu Igrzysk Paraolimpijskich (IP) w 1976 r. Na kolejnych IP wystartowały także osoby z porażeniem mózgowym. W 1982 r. zorganizowano pierwsze Mistrzostwa Świata dla wszystkich grup niepełnosprawności.
W tym czasie powstał Komitet ds. Tenisa Stołowego dla Osób Niepełnosprawnych (International Table Tennis Committee for the Disabled – ITTC). Tenis stołowy być może, określony jako pionierski w dziedzinie łączenia wszystkich typów niepełnosprawności. Dlatego nie będzie nadużyciem stwierdzenie, że zawsze cieszył się ogromnym powodzeniem wśród osób niepełnosprawnych. Podczas Mistrzostw Świata w Tajpei, w 2002 r., odbyło się Zgromadzenie Generalne ITTC. Podjęto wówczas decyzję o zmianie nazwy komitetu na Międzynarodowy Paraolimpijski Komitet Tenisa Stołowego (International Paralympic Table Tennis Committee, IPTTC)
Tenis stołowy dla osób niepełnosprawnych – zmiana z (IPC) na (ITTF)
W 2005 r. Międzynarodowa Federacja Tenisa Stołowego (ITTF). Przyjęła uchwałę o przyjęciu w swe struktury niepełnosprawnych tenisistów stołowych, co we wrześniu 2006 r. zaakceptowało Zgromadzenie Generalne w Montreux. W roku 2008 Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski (IPC) przestał zajmować się tenisem stołowym dla niepełnosprawnych. A funkcję tę przejęła Międzynarodowa Federacja Tenisa Stołowego (ITTF). Od tamtej pory w ITTF działa Wydział Paraolimpijskiego Tenisa Stołowego pod zmienioną nazwą: PTT – Para Table Tennis. PTT odpowiada za zarządzanie tenisem stołowym dla osób niepełnosprawnych na poziomie międzynarodowym. Zrzesza ponad 160 krajów. Więcej niż 100 spośród nich aktywnie uczestniczy w międzynarodowych zawodach.

Na całym świecie jest około 2500 zawodników, którzy rywalizują podzieleni na 11 klas niepełnosprawności zgodnie z płcią. Wszyscy zawodnicy, podczas rywalizacji uzyskują określone punkty, które wykorzystuję się do tworzenia rankingu światowego. Pozycja w rankingu światowym jest decydująca w rozstawieniu zawodników w turniejach międzynarodowych. Oraz w kwalifikacji do mistrzostw świata i igrzysk paraolimpijskich. Corocznie odbywa się około 30 międzynarodowych turniejów organizowanych po

