Rada Ministrów rozpoczęła prace nad rozporządzeniem określającym zasady waloryzacji emerytur i rent na 2027 rok. Choć do marcowej podwyżki zostało jeszcze sporo czasu, rząd już teraz podjął kluczową decyzję. Jaką? mianowicie część wskaźnika odpowiadająca za realny wzrost wynagrodzeń wyniesie zaledwie 20 proc., czyli absolutne minimum przewidziane przez prawo. Dla osób z niepełnosprawnościami, dla których renta socjalna lub z tytułu niezdolności do pracy stanowi trzon domowego budżetu, to jasny sygnał. System po raz kolejny nie zaoferuje nic ponad to, co musi.
Brak porozumienia i automatyczna decyzja rządu
Ustalanie corocznego wskaźnika podwyżek świadczeń powinno być efektem dialogu. Każdego roku w czerwcu w ramach Rady Dialogu Społecznego (RDS) trwają negocjacje między rządem, związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców. Strona społeczna regularnie apeluje o zwiększenie udziału seniorów i rencistów we wzroście gospodarczym. Proponuje np. wyższy udział realnego wzrostu płac w waloryzacji.
W 2026 roku scenariusz znów się powtórzył. Negocjacje podczas posiedzeń zespołów problemowych w czerwcu oraz na lipcowym posiedzeniu plenarnym RDS zakończyły się fiaskiem. Wobec braku wspólnego stanowiska, ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (art. 89 ust. 5) nakłada na Radę Ministrów obowiązek wydania rozporządzenia w ciągu 21 dni.
Rząd skorzystał z tej ścieżki i powrócił do swojej pierwotnej propozycji z 9 czerwca 2026 r.. Zamknął tym samym wskaźnik zwiększenia na poziomie 20 proc. realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia.
Jak liczona jest waloryzacja?
Aby zrozumieć, co ta decyzja oznacza w praktyce, warto przypomnieć wzór, na podstawie którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych co roku 1 marca przelicza świadczenia:
$$\text{Wskaźnik waloryzacji} = \text{Inflacja} + (20\% \times \text{Realny wzrost przeciętnego wynagrodzenia})$$
Wskaźnik składa się z dwóch elementów:
- Wskaźnika inflacji – pod uwagę bierze się średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem lub tzw. inflację „emerycką” (dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów) z poprzedniego roku kalendarzowego. W tym wypadku wybiera się wartość wyższą.
- Komponentu wzrostu płac – realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia, o którego podziale decyduje rząd (może on wynosić więcej niż 20 proc., ale nie mniej).
Projekt rozporządzenia (numer z wykazu: RD317) przesądza wyłącznie o drugim parametrze. Oznacza to, że podwyżki w 2027 roku zostaną uzależnione niemal całkowicie od poziomu inflacji w 2026 roku.
Warto pamiętać: Ostateczną wysokość wskaźnika waloryzacji poznamy dopiero na początku 2027 roku, gdy Główny Urząd Statystyczny (GUS) opublikuje pełne dane makroekonomiczne dotyczące inflacji oraz realnego wzrostu wynagrodzeń za rok 2026.
Realia osób z niepełnosprawnościami: Inflacja uderza podwójnie
Dla środowiska osób z niepełnosprawnościami oraz ich opiekunów zamrożenie wskaźnika na poziomie minimum ustawowego jest decyzją dotkliwą. Osoby pobierające renty z tytułu niezdolności do pracy, rentę socjalną czy świadczenia powiązane z progiem renty minimalnej odczuwają wzrost kosztów życia znacznie silniej niż przeciętne gospodarstwo domowe.
Struktura wydatków w rodzinach z osobami z niepełnosprawnością różni się od standardowego koszyka zakupowego GUS:
- Rehabilitacja i opieka: Ceny prywatnych wizyt fizjoterapeutycznych i turnusów rehabilitacyjnych rosną szybciej niż ogólny wskaźnik inflacji.
- Wyroby medyczne i leki: Częściowa odpłatność za leki oraz sprzęt pomocniczy staje się coraz większym obciążeniem.
- Energia i koszty utrzymania domu: Osoby spędzające większość czasu w domu z przyczyn zdrowotnych ponoszą wyższe opłaty za ogrzewanie i prąd (np. przy korzystaniu ze specjalistycznego sprzętu medycznego).
Wybór ustawowego minimum oznacza, że świadczenia rentowe jedynie podążą za ogólnym wzrostem cen. Nie zapewnią natomiast realnego podniesienia stopy życiowej osób, które z powodu stanu zdrowia nie mogą podjąć p