Autosan H7 – ciągły rozwój
Firma Autosan-Bussan zamierzała cały czas rozwijać i ulepszać swój główny model autobusu, tak by nie dać konkurencji dojść do głosu. W 2001 roku wprowadzono pierwsze poprawki i tak powstał H7-10.02, którego klienci poznali pod nazwą H7-10 Traper. Nadwozie zostało wydłużone o kolejne 21 cm, poszerzone o 9,6 cm i podniesione o 5,5 cm. Nowy model napędzać miał silnik Iveco 8040SRC21, którego moc i pojemność nie różniła się od wykorzystanego w poprzedniej wersji. Pojawiła się również wersja miejska ochrzczona jako H7-20 Trafic. Pozwalała ona na przewóz aż 50 pasażerów (18 na miejscach siedzących). Trzeba zauważyć, że już w roku 2002 zlikwidowano firmę Autosan-Bussan i produkcja H-siódemki wróciła do przedsiębiorstwa Autosan.
Niemal co roku powstawała kolejna generacja modelu H7. W 2002 roku zaprezentowano H7-10.04 i H7-20.04, jednak dopiero modernizacja z 2004 roku miała przynieść największy sukces. Powstały wtedy modele H7-10.05 i H7-20.05. Wyposażono je w silnik Iveco F4AE0482 o mocy 150 koni mechanicznych i pojemności wynoszącej 3,9 litra. Autobus został bardzo dobrze przyjęty przez klientów, na co również wpłynęły zmiany zewnętrzne, które nadały mu nowoczesny wygląd. W 2005 roku przeprowadzono kolejny lifting obejmujący jedynie lekkie zmiany reflektorów przednich, świateł cofania i kierunkowskazów. Autosan H7 wciąż był postrzegany jak maszyna, która stawia przede wszystkim na praktyczność.
Autosan H7 – konstrukcja, eksport, nowe modele
W modelu H7 wykorzystano zawieszenie ze sztywną przednią osią i tylnym mostem napędowym. Nie zapewniało ono zbyt komfortowych warunków w trakcie jazdy, jednak i tak był to krok w przód w porównaniu do modelu H6. Części zawieszenia (przednia oś i tylny most) od 2002 roku dostarczała firma FON Radomsko, a wcześniej MAN. Równocześnie ze startem produkcji rozpoczęły się działania mające na celu sprzedaż autobusu zagranicę. Udało się to połowicznie. Znaleziono odbiorców na Łotwie, Białorusi i w Rumuni, jednak sprzedano jedynie 30 sztuk Autosana H7. Przygotowano również dwie wersje specjalne. Pierwszą z nich była H7-10ZK, czyli popularna Więźniarka. Kolejny pojazd specjalny powstał na zamówienie policji i przygotowany był z myślą o oddziałach prewencji. Mógł on przewieźć 30 osób (28 funkcjonariuszy, dowódca i kierowca) i przystosowano go do przewozu broni, tarczy, hełmów czy pałek. Łącznie wyprodukowano 16 egzemplarzy tej wersji.
Należy również wspomnieć o modelu H7-10MB Solina. Powstał on w 2005 roku i był oparty o podwozie samochodu Mercedes-Benz Vario. Był on nieco większy niż jego poprzednicy, zadbano również o zmiany wizualne, które zapewniły autobusowi odpowiedni wygląd na kolejne lata. W 2006 roku rozpoczęto produkcję seryjną opisywanego modelu oraz jego wersji miejskiej. Cztery lata później z nazwy zniknął przedrostek H7-10 i pozostała jedynie nazwa Autosan Solina. Model ten produkowany był do 2011 roku, aż nie został zastąpiony przez Autosan Wetlina. Właśnie na modelu Wetlina kończy się historia autobusów klasy mini produkowanych w Sanoku. Co przyniesie przyszłość, jakie modele przed nami? Cóż, musimy jeszcze trochę zaczekać, zanim poznamy odpowiedź na to pytanie.
Zobacz także: Autosan H6 – minibus z lat dziewięćdziesiątych
