Romet Pony – rusza produkcja
Ustalono kilka żelaznych zasad, których inżynierowie mieli się trzymać, projektując pojazd. Przede wszystkim chodziło o to, by dostosować się do przepisów ruchu drogowego. Motorynka z założenia miała być pojazdem dla najmłodszych i dlatego nie mogła rozwijać prędkości większej niż 40 km/h przy pojemności silnika mniejszej niż 50 cm³. Wszystko po to, by do jej prowadzenia nie było wymagane prawo jazdy. Postanowiono wykorzystać silnik, który już wcześniej można było spotkać w motorowerze Romet 750, czyli jednostkę produkowaną w zakładach Dezamet. Pokuszono się jednak o lekką zmianę, otóż gaźnik został wyposażony w tłumik szmerów ssania. Pojemność silnika wynosiła 49,8 cm³ i osiągał on moc 1,7 koni mechanicznych. Spalanie wynosiło około 2 do 2,5 litra mieszanki (benzyna i olej), a maksymalna prędkość wahała się około 40 km/h.
W 1978 roku ruszyła produkcja seryjna motorynki. Model 50-M-1, bo tak ją oznaczono, posiadał dwubiegową skrzynię biegów, którą obsługiwano przy użyciu manetki znajdującej się na kierownicy. Pojazd cechował się niewielkimi wymiarami, które wynosiły odpowiednio: długość – 1320 milimetrów, wysokość – 1050 milimetrów, przy rozstawie kół wynoszącym 900 milimetrów. Jak widać, maszyna była przystosowana do obsługi przez osoby młodsze, a co za tym idzie drobniejsze. Warto jednak nadmienić, że również dorośli bez trudu radzili sobie z prowadzeniem motorynki. Romet Pony ważył 35 kilogramów, jednak był w stanie przewieźć nawet stukilogramową osobę. Konstrukcja została ciepło przyjęta i znalazła wielu entuzjastów. Wersję 50-M-1 produkowano jednak zaledwie przez dwa lata. W 1980 roku nadszedł czas na pierwsze zmiany i ulepszenia.
Romet Pony – dalsze losy
W 1980 roku zaprezentowano całej Polsce nową wersję motorynki, czyli motorower Romet Pony 50-M-2. Największą zmianą był nowy silnik, na który się zdecydowano. Romet pozostał wierny konstrukcją z zakładów Dezamet, jednak tym razem wybrano jednostkę o oznaczeniu 023. Silnik ten miał dokładnie takie same parametry, jak jego poprzednik, jednak skonstruowano go w taki sposób, by obsługa skrzyni biegów mogła odbywać się za pomocą dźwigni obsługiwanej stopą. Zmiany dotknęły również tylnej lampy, bagażnika i tylnego błotnika. Wzrosła także masa własna motorynki, wynosiła ona 40 kilogramów. Wersja 50-M-2 była produkowana do 1988 roku, przez pewien okres nawet równolegle z wersją 50-M-3. Model 50-M-3 wprowadzono 1984 roku i zastosowano w nim silnik Dezamet 025 generujący moc rzędu 1,4 konia mechanicznego. Podobnie jak poprzednik, model M-3 przestał być produkowany w 1988 roku.
