Pod koniec produkcji Warszawa 203 i 204 montowano w niej wiele elementów pochodzących już od Polskiego Fiata 125p. Przede wszystkim były to: układ chłodzenia i hamulcowy, wyposażenie wnętrza, filtr oleju oraz kolektor ssący i wydechowy. Wykorzystywano także lakiery stosowane w Polskim Fiacie. Samochód wyposażono także w: alternator, gaźnik Weber oraz suchy filtr powietrza.
Warszawa 203 i 204 z dieslem
W 1967 roku planowano, by w samochodach przeznaczonych na eksport montować czterocylindrowe silniki wysokoprężne Perkins 4.108 o pojemności skokowej 1,76 l i mocy 51 KM (37,5 kW), ale nic z tego nie wyszło. W 1968 roku protest firmy Peugeot wniósł, że oznaczenia modeli zmieniono z 203/204 na 223 i 224 – miała ona zastrzeżone stosowanie trzycyfrowych oznaczeń z zerem w środku. Samochód, jak i proces produkcji poddawano modernizacjom, co pozwoliło na osiągnięcie poziomu produkcji na poziomie 15 000-18 000 sztuk rocznie, oprócz tego, jednostkowy nakład pracy na jeden samochód zmalał z 240 do 219 godzin.
Od 1970 roku w samochodzie montowano czterobiegową w pełni zsynchronizowaną ręczną skrzynię biegów z dźwignią zamontowaną w podłodze. Tak wyposażone egzemplarze trafiały głównie na eksport, mimo to, równocześnie montowano skrzynie trzybiegowe.
Liczba kolorów nadwozia dla samochodów Warszawa 203 i 204 była mocno ograniczona. Najczęściej wybierano odcienie szare oraz białe. Pod koniec produkcji przejęto paletę kolorów nadwozia z Polskiego Fiata 125p. Poprawiono także zabezpieczenie antykorozyjne, wykonywano je poprzez zanurzanie karoserii w wannie elektrolitycznej wypełnionej gruntem. Lakiery nitro zostały zastąpione przez piecowe, co wpłynęło pozytywnie na trwałość powłoki.
Produkcję zakończono 30 marca 1973 roku.
