Sudan Południowy na skraju katastrofy. Najmłodsze państwo świata pogrąża się w coraz głębszym chaosie i beznadziei. Aleksandra Mizerska z Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM) wróciła właśnie z tego piekła na ziemi. Jej relacja mrozi krew w żyłach i ukazuje ogrom ludzkiego cierpienia. Sudan Południowy staje się domem dla tysięcy przerażonych uciekinierów. Ludzie ci szukają schronienia przed brutalną wojną toczącą się tuż za północną granicą. Kobiety docierają do bezpiecznych stref zazwyczaj same lub tylko z dziećmi. Ich mężowie, ojcowie i bracia często nie mają tyle szczęścia. Sudańscy bojownicy mordują mężczyzn z zimną krwią jeszcze przed granicą. Oprawcy używają maczet, noży lub strzelają uciekającym prosto w tył głowy. Kobiety, które przeżyły tę drogę krzyżową, mają twarze wykute z kamienia. Nie płaczą, nie krzyczą, a w ich oczach nie widać już nawet strachu. Trauma uderzyła tak mocno, że emocje schowały się głęboko pod pancerzem obojętności.
Widmo głodu
Uchodźcy trafiają z deszczu pod rynnę, gdyż kraj przyjmujący ich cierpi na gigantyczne braki żywności. Kryzys pogłębiają pory roku, które wyznaczają rytm życia i umierania w tym regionie. Od czerwca do września trwa tam tak zwany “hunger gap”, czyli okres luki żywnościowej. Rolnicy zjedli już wtedy wszystkie plony z poprzedniego sezonu. Nowe zbiory pojawią się dopiero po zakończeniu pory deszczowej we wrześniu lub październiku. Magazyny świecą pustkami, a ceny żywności na targach osiągają astronomiczne poziomy. Matki patrzą bezradnie na swoje chudnące w oczach dzieci. Zrozpaczone kobiety szukają jakiegokolwiek ratunku dla swoich pociech. Często jedynym dostępnym pożywieniem stają się zwykłe liście zerwane z drzew. Kobiety mielą je na zieloną papkę i karmią nią niemowlęta. Niedożywione organizmy matek nie produkują mleka, więc nie mają one innego wyboru. Dzieci słabną z dnia na dzień, a wiele z nich zapada na groźne choroby.
Sudan Południowy na skraju katastrofy – Pomoc płynie z Polski do centrum w Gordhim
Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej prowadzi kluczowe działania w miejscowości Gordhim. To właśnie tam, kilkadziesiąt kilometrów od granicy, pracownicy humanitarni walczą o życie najmłodszych. Ośrodek dożywiania przyjmuje skrajnie wycieńczone dzieci, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Zapasy specjalistycznej żywności terapeutycznej kurczą się jednak w zastraszającym tempie. W tym roku pracownicy musieli podjąć dramatyczne decyzje o ograniczeniu pomocy. Ratują obecnie tylko te dzieci, których życie wisi na włosku. Terapia jednego dziecka nie kosztuje fortuny, co daje nadzieję na uratowanie wielu istnień. Koszt jednej saszetki z pastą odżywczą to zaledwie nieco ponad dwa złote. Nawet tak niewielka kwota potrafi wyrwać człowieka ze szponów śmierci. Przykładem sukcesu jest historia małej Akoot, która trafiła do ośrodka w tragicznym stanie. Dziewczynka ważyła niespełna sześć kilogramów, ale dzięki polskiej pomocy wróciła do zdrowia.
Korupcja niszczy bogaty w surowce kraj
Tragedia mieszkańców wynika nie tylko z wojny u sąsiadów, ale także z chciwości lokalnych elit. Kraj ten posiada ogromne złoża ropy naftowej, które generują miliardowe zyski. Pieniądze te powinny budować szkoły, szpitale i drogi dla obywateli. Rzeczywistość wygląda jednak zupełnie inaczej, gdyż dochody z surowców trafiają do prywatnych kieszeni. Organizacje międzynarodowe uznają ten kraj za najbardziej skorumpowane miejsce na całej kuli ziemskiej. Raporty ONZ mówią wprost o systematycznym rozkradaniu majątku narodowego przez polityków. Jaskrawym przykładem złodziejstwa był głośny program “Ropa za drogi”. Wpływy z eksportu czarnego złota miały sfinansować budowę nowoczesnej infrastruktury transportowej. Przetargi wygrywały jednak firmy powiązane z wiceprezydentem objętym amerykańskimi sankcjami. Asfaltu wylano niewiele, a pieniądze rozpłynęły się w powietrzu. Tymczasem obywatele nie mają dostępu do podstawowej edukacji ani opieki medycznej.
Sudan Południowy na skraju katastrofy – Niezłomność kobiet w obliczu tragedii
Kobiety w tym regionie wykazują się nadludzką wręcz siłą i wytrwałością. Wiele z nich pokonuje pieszo dziesiątki kilometrów w palącym słońcu, by dotrzeć do punktu pomocy. Rekordzistka przeszła aż siedemdziesiąt kilometrów w jedną stronę, niosąc swoje dzieci. Uchodźczynie koczują często na gołej ziemi pod drzewami, nie mając absolutnie niczego. Rebelianci ukradli im cały dobytek podczas ucieczki z ogarniętego wojną Sudanu. Teraz te kobiety muszą same utrzymać rodziny, gdyż mężczyźni zginęli lub walczą na froncie. Mimo tak dramatycznego położenia, matki te zachowują niezwykłą godność i pokorę. Nie żądają wiele, przyjmują każdą pomoc z wdzięcznością i spokojem. Aleksandra Mizerska podkreśla, że ich postawa budzi ogromny szacunek i wzruszenie. Polskie wsparcie jest dla nich często jedyną szansą na przetrwanie kolejnego dnia. Każda wpłata od darczyńców realnie przekłada się na uratowane życie konkretnego człowieka.
Foto: Wikimedia commons
Zainteresował cię nasz artykuł? Przeczytaj także o braku zainteresowania Piłsudskiego do zawarcia sojuszu z Hitlerem
