Karol Nawrocki, nowo wybrany prezydent RP, już od pierwszych minut swojej kadencji wywołuje emocje i dzieli opinię publiczną. Jego ucieczka z Pałacu Prezydenckiego a także zamieszkaniu w Belwederze, a nie w tradycyjnej siedzibie prezydentów na Krakowskim Przedmieściu, została uznana przez jednych za akt odwagi. Ponadto, symbolicznego powrotu do korzeni. Przez innych – za demonstracyjne odrzucenie pałacowych konwenansów. Jednak prawda może być bardziej złożona, a może nawet politycznie niepokojąca.
Dlaczego Nawrocki nie chce zamieszkać w Pałacu Prezydenckim?
Oficjalna wersja mówi o „niezbędnym remoncie”, który ma potrwać kilka miesięcy. Jednak kulisy tej decyzji budzą pytania. Czy rzeczywiście chodzi o odświeżenie wnętrz. Może Pałac Prezydencki stał się zbyt „gorący politycznie”, by nowy prezydent chciał w nim rezydować?
Według nieoficjalnych źródeł, z którymi rozmawiał Onet, Nawrocki celowo unika zamieszkania w rezydencji, z którą Polacy kojarzą polityczne podziały ostatniej dekady. Wybierając Belweder – miejsce bardziej neutralne i historycznie naznaczone innymi wartościami – wysyła sygnał, że jego prezydentura ma być inna.
Belweder: symbol niepokornej władzy
Wybór Belwederu nie jest przypadkowy. To miejsce, które pamięta postaci nietuzinkowe – Józefa Piłsudskiego, który z Belwederu pociągał za polityczne sznurki, czy Lecha Wałęsę, który właśnie tu urządził swoje prezydenckie biuro, unikając Pałacu Prezydenckiego w trudnych czasach transformacji.
Belweder nigdy nie był tylko pałacem. To raczej “twierdza niezależności” – miejsce, które wielokrotnie stawało się ośrodkiem nieformalnej władzy. Czy Nawrocki zamierza zbudować tam własne centrum decyzyjne, z dala od oficjalnych gabinetów i partyjnych salonów? Pojawiają się głosy, że nowy prezydent planuje przekształcić Belweder w nowoczesne “centrum refleksji strategicznej”, z własnym zespołem doradców, niezależnych od bieżących rozgrywek politycznych.
Cienie przeszłości i papieskie pawie
Historia Belwederu jest fascynująca, ale też mroczna. Pałac miał być wysadzony przez Niemców w 1944 roku. Do dziś w jego murach widoczne są ślady wierceń pod ładunki wybuchowe. Ocalał cudem, co tylko dodaje mu symbolicznego znaczenia.
Bywali tu królowie, papieże, prezydenci, ale też dyktatorzy. Papież Jan Paweł II wspominał Belweder z nostalgią. Jak zdradziła Jolanta Kwaśniewska – miał jedną zabawną uwagę: „Za głośno te pawie krzyczą, nie da się spać!”. Podobno Karol Nawrocki, pytany o to anegdotycznie, stwierdził, że „pawiem też można być, byle nie indorem w polityce”.
Nowy styl prezydentury?
Decyzja o zamieszkaniu w Belwederze może być początkiem nowej narracji: prezydentury, która zrywa z etykietą. Ponadto odwołuje się do tradycji niepodległościowych. Symboliczne „ucieczka” z Krakowskiego Przedmieścia może być odczytywana jako gest nieufności wobec partyjnych układów. Tych samych które przez lata czyniły z Pałacu Prezydenckiego arenę politycznych targów.
Czy to początek nowej prezydentury silnej osobowości, która świadomie buduje swoją niezależność? A może tylko polityczny teatr, który za kilka miesięcy skończy się powrotem do marmurów Krakowskiego Przedmieścia?
Cokolwiek się wydarzy, jedno jest pewne: Belweder znowu staje się miejscem, gdzie pisze się historia. Czy tym razem – historia władzy bardziej niezależnej, czy raczej – władzy, która od własnej odpowiedzialności próbuje uciec w „piękny widok”?
