Ja. Ania. Ja kobieta z niepełnosprawnością – poruszająca książka o kobiecości, akceptacji i odzyskiwaniu siebie

Czy kobiecość da się zachować wtedy, gdy świat uparcie próbuje wmówić Ci, że jesteś „inna”, „słabsza” albo „nie dość”? Czy niepełnosprawność odbiera kobietom atrakcyjność, sprawczość, prawo do relacji, miłości i spełnienia? Książka „Ja. Ania. Ja kobieta z niepełnosprawnością” stawia właśnie te pytania i robi to bez patosu, za to z ogromną szczerością, odwagą i siłą.

To opowieść autobiograficzna, ale nie tylko. Anna Ślebioda opisuje własną drogę: od doświadczenia choroby, rehabilitacji i zależności od innych, przez zderzenie ze stereotypami, aż po budowanie tożsamości kobiety, która nie chce już patrzeć na siebie wyłącznie przez pryzmat ograniczeń. Już na początku autorka podkreśla, że książka jest swoistym dziennikiem wyprawy do wnętrza siebie i do świata osób bez niepełnosprawności, a jej celem jest nie wyznaczanie cudzego szlaku, lecz inspirowanie do szukania własnego.

Jeśli szukasz książki o akceptacji siebie, kobiecości, sile psychicznej i życiu z niepełnosprawnością, ta publikacja zdecydowanie zasługuje na uwagę.

O czym jest książka „Ja. Ania. Ja kobieta z niepełnosprawnością” ?

Już pierwsze strony pokazują, że nie będzie to zwykła opowieść o pokonywaniu trudności. Autorka bardzo wyraźnie zaznacza, że chce opowiedzieć nie tylko o autentycznej historii życia z niepełnosprawnością, ale także o kobiecości, tożsamości i sposobie postrzegania siebie w świecie pełnym uproszczeń, stereotypów i społecznych oczekiwań. Wprost pisze, że oprócz własnej historii czytelnik znajdzie tu sporą dawkę wiedzy o życiu osób z niepełnosprawnością, inspirujące cytaty oraz wskazówki i narzędzia do dalszej pracy nad zagadnieniami dotyczącymi kobiecości i niepełnosprawności.

To bardzo ważne, bo książka łączy kilka porządków naraz. Jest osobistym świadectwem, książką psychologiczną, zapisem refleksji, a momentami także praktycznym workbookiem. W wielu rozdziałach pojawiają się bowiem karty pracy, pytania i ćwiczenia pomagające czytelnikowi przyjrzeć się własnym przekonaniom o niepełnosprawności, kobiecości, atrakcyjności, ciele, żalu czy poczuciu własnej wartości.

To książka o niepełnosprawności, ale też o tym, jak odzyskać siebie

W centrum tej publikacji stoi doświadczenie autorki, która jako małe dziecko przeszła operację guza móżdżku, a później musiała mierzyć się z konsekwencjami neurologicznymi i ruchowymi. Opisuje nie tylko samą chorobę i rehabilitację, ale też długofalowy wpływ tych wydarzeń na codzienne funkcjonowanie, poczucie zależności, relacje z ludźmi i obraz samej siebie.

Jednocześnie książka bardzo mocno podkreśla, że największym ciężarem nie zawsze okazuje się sama niepełnosprawność. Równie dotkliwe bywają stereotypy, uprzedzenia i sposób, w jaki społeczeństwo patrzy na osoby z niepełnosprawnością. Autorka pisze wprost, że przez długi czas traktowała niepełnosprawność jako ograniczenie i przyjęła za swoje społeczne postrzeganie jej jako czegoś wykluczającego spełnienie. Dopiero później zaczęła to myślenie rozbrajać.

To sprawia, że „Ja. Ania. Ja kobieta z niepełnosprawnością” jest książką nie tylko o biologicznych czy medycznych aspektach życia z niepełnosprawnością, ale przede wszystkim o drodze do wewnętrznej wolności.

Kobiecość i niepełnosprawność – temat, o którym wciąż mówi się za mało

Jednym z najmocniejszych wątków tej książki jest kobiecość. Anna Ślebioda bardzo szczerze opisuje, jak przez lata nie czuła się postrzegana jako kobieta. Pisze o niewidzialności w kontekście relacji damsko-męskich, o poczuciu bycia „nie do wzięcia”, o komentarzach sugerujących, że z racji niepełnosprawności zostanie sama albo że będzie jej trudno stworzyć związek.

Autorka nie zatrzymuje się jednak na bólu. Rozkłada ten temat na czynniki pierwsze. Pokazuje, jak bardzo kobiecość może być spychana przez stereotypy związane z wyglądem, rolami społecznymi czy sprawnością fizyczną. W rozdziale „Kobiecość a niepełnosprawność” opisuje choćby przekonanie, że niepełnosprawność przekreśla możliwość bycia żoną czy matką, a także to, jak sama przez lata walczyła z takim obrazem siebie.

To właśnie ten temat sprawia, że książka może szczególnie silnie trafić do kobiet, które z różnych powodów czują się niewidzialne, niewystarczające albo odarte z prawa do pełnej kobiecości.

Co wyróżnia tę książkę na tle innych publikacji o rozwoju i akceptacji

Największą siłą tej publikacji jest połączenie osobistej prawdy z refleksją i praktyką. To nie jest ani zwykły pamiętnik, ani sucha książka psychologiczna. Anna Ślebioda prowadzi czytelnika przez własne doświadczenia, ale równocześnie co chwilę otwiera przestrzeń do zastanowienia się nad sobą.

W książce pojawiają się rozdziały dotyczące między innymi:
– stereotypów i uprzedzeń wobec osób z niepełnosprawnością,
– infantylizacji,
– niedostrzegania kobiecości,
– samowykluczenia,
– relacji z ciałem,
– poczucia własnej wartości,
– duszy, psychiki i duchowości,
– atrakcyjności,
– samotności, małżeństwa i macierzyństwa.

To szerokie ujęcie sprawia, że książkę można czytać na kilku poziomach: jako opowieść o konkretnej kobiecie, jako książkę o niepełnosprawności i jako przewodnik po odzyskiwaniu kontaktu z własną wartością.

Książka o stereotypach, które ranią bardziej, niż się wydaje

Bardzo mocny jest rozdział poświęcony stereotypom. Autorka pokazuje, jak często osoby z niepełnosprawnością są traktowane nie jak samodzielne podmioty, lecz jak osoby, o których rozmawia się obok nich, za nie albo mimo nich. Pisze o sytuacjach, w których inni zwracali się do osoby towarzyszącej zamiast do niej, zakładali automatycznie brak samodzielności albo utożsamiali niepełnosprawność fizyczną z niezrozumieniem komunikatów.

Szczególnie poruszający jest także fragment o łączeniu niepełnosprawności z cierpieniem. Autorka zwraca uwagę, że nawet język bywa tutaj krzywdzący, kiedy mówi się, że ktoś „cierpi na” daną niepełnosprawność, choć w praktyce bardziej cierpi od sposobu postrzegania przez innych niż od samego faktu funkcjonowania inaczej.

To książka, która otwiera oczy. Nie poprzez oskarżenia, lecz przez pokazanie bardzo konkretnych doświadczeń.

Ciało, psychika, dusza – trzy poziomy tej samej opowieści

Jednym z ciekawszych i głębszych elementów książki jest sposób, w jaki autorka łączy temat ciała, psychiki i duchowości. Pisze o własnej relacji z ciałem, o latach walki z wyglądem, kompleksami, potrzebą schudnięcia, asymetrią twarzy po operacji i chęcią „naprawienia” siebie. Jednocześnie pokazuje, że sama praca nad ciałem nie wystarczy, jeśli głowa i wnętrze pozostają w chaosie.

W kolejnych rozdziałach bardzo mocno wybrzmiewa teza, że człowiek jest całością, a jeśli jedna sfera funkcjonuje źle, pozostałe też zaczynają się chwiać. Autorka opisuje własne stany depresyjne, pracę nad psychiką, znaczenie terapii psychologicznej, ale też rolę duchowości i tego, co sama nazywa fundamentem. W jednym z rozdziałów pisze wprost, że ciało, umysł i dusza razem tworzą „CUD” i że właśnie tak należy patrzeć na człowieka – całościowo.

To czyni tę publikację czymś znacznie więcej niż książką wspomnieniową.

Dla kogo jest „Ja. Ania. Ja kobieta z niepełnosprawnością” ?

To książka dla:
– kobiet z niepełnosprawnością,
– osób szukających książki o akceptacji siebie,
– czytelniczek zainteresowanych kobiecością, samooceną i relacjami,
– osób pracujących z ludźmi: pedagogów, psychologów, terapeutów, edukatorów,
– czytelników, którzy chcą lepiej zrozumieć życie osób z niepełnosprawnością,
– tych, którzy szukają inspirującej i prawdziwej historii o odzyskiwaniu sprawczości.

To także bardzo wartościowa lektura dla osób bez niepełnosprawności, bo pomaga zobaczyć, jak wiele naszych codziennych reakcji, słów i przekonań może budować albo ranić.

Relacje, atrakcyjność, samotność – ważne pytania bez łatwych odpowiedzi

Jednym z największych atutów tej książki jest uczciwość w mówieniu o relacjach. Anna Ślebioda nie udaje, że temat miłości, małżeństwa czy macierzyństwa jest prosty. Wręcz przeciwnie – pokazuje, jak mocno niepełnosprawność splata się tu z lękiem, społecznymi komunikatami i poczuciem atrakcyjności.

W rozdziałach „Czy jestem atrakcyjna?” i „Moje priorytety” autorka pisze o paradoksie: z jednej strony pragnieniu miłości i związku, z drugiej – przekonaniu, że nikt nie może być nią zainteresowany. Pokazuje też, jak z czasem zaczęła dostrzegać różne wymiary atrakcyjności: interpersonalną, intelektualną, emocjonalną i duchową.

To bardzo ważne, bo książka nie daje prostych recept. Daje coś cenniejszego: uczciwe nazwanie tego, co wiele kobiet myśli, ale rzadko wypowiada na głos.

Podsumowanie

„Ja. Ania. Ja kobieta z niepełnosprawnością” to książka ważna, potrzebna i bardzo poruszająca. Łączy autobiograficzną szczerość z psychologiczną refleksją i praktycznymi ćwiczeniami, a jednocześnie stawia w centrum temat, o którym mówi się wciąż za mało: kobiecość kobiet z niepełnosprawnością.

To nie jest książka o użalaniu się nad losem. To książka o świadomości, sile, pracy nad sobą, walce z własnymi przekonaniami i odzyskiwaniu prawa do bycia sobą. Kobietą. Osobą. Człowiekiem, który nie chce już patrzeć na siebie wyłącznie przez pryzmat ograniczeń.

Kup książkę „Ja. Ania. Ja kobieta z niepełnosprawnością”, jeśli szukasz poruszającej, mądrej i prawdziwej opowieści o akceptacji siebie, kobiecości i życiu pomimo tego, co inni próbują wmówić o Twoich granicach.

FAQ