Kryzys mandatu zaufania i niespełnione obietnice – Epidemia Kolesiostwa w Krakowie?. Mieszkańcy Krakowa, decydując się na wybór Aleksandra Miszalskiego, oczekiwali nowej jakości w zarządzaniu miastem po wieloletniej erze jego poprzednika. Tymczasem pierwsze kilkanaście miesięcy prezydentury pokazało rażący rozdźwięk między kampanijnymi deklaracjami a rzeczywistymi działaniami magistratu. Podstawowym prawem wyborców jest oczekiwanie, że osoba sprawująca urząd będzie realizować interes społeczny, a nie partyjny czy branżowy. W obliczu narastającego poczucia bycia ignorowanym, inicjatywa referendalna jawi się nie jako akt agresji politycznej, lecz jako jedyne skuteczne narzędzie weryfikacji władzy, która zapomniała, komu de facto służy.
Kontrowersyjna polityka kadrowa i „gabinet znajomych”
Jedną z najbardziej nienormalnych praktyk, która wzburzyła opinię publiczną, stał się sposób obsadzania kluczowych stanowisk w spółkach miejskich i jednostkach pomocniczych. Zamiast zapowiadanych merytorycznych konkursów i transparentności, krakowianie stali się świadkami powrotu do najgorszych wzorców partyjnego desantu. Nominacje dla osób powiązanych z zapleczem politycznym prezydenta, często bez odpowiedniego doświadczenia w zarządzaniu infrastrukturą miejską, doprowadziły do paraliżu decyzyjnego w ważnych dla miasta obszarach. Takie upartyjnienie samorządu jest praktyką szkodliwą, która bezpośrednio uderza w jakość usług publicznych opłacanych z podatków mieszkańców.
Dominacja deweloperów nad ładem przestrzennym
Mimo szumnych zapowiedzi ochrony terenów zielonych i walki z tzw. „betonozą”, praktyka urzędnicza pod wodzą prezydenta Miszalskiego w dużej mierze faworyzuje interesy wielkiego kapitału kosztem dobrostanu obywateli. Wydawanie kontrowersyjnych warunków zabudowy w miejscach, które powinny służyć rekreacji, oraz ignorowanie głosów lokalnych komitetów protestacyjnych stało się w Krakowie normą. Mieszkańcy mają pełne prawo czuć się oszukani, gdy ich codzienna przestrzeń życiowa jest degradowana przez chaotyczną zabudowę, na którą magistrat daje ciche przyzwolenie, unikając jednocześnie wprowadzania restrykcyjnych planów zagospodarowania przestrzennego.
Paraliż komunikacyjny i brak transparentności finansowej
Zarządzanie infrastrukturą transportową Krakowa pod obecną administracją cechuje brak spójnej wizji i liczne błędy w harmonogramowaniu remontów, co doprowadziło do historycznych korków i frustracji kierowców oraz pasażerów MPK. Dodatkowo, praktyki związane z budżetem miasta budzą poważne zastrzeżenia co do przejrzystości wydatkowania środków na promocję urzędu oraz liczne wyjazdy zagraniczne delegacji prezydenckich. W sytuacji, gdy mieszkańcom podnosi się opłaty lokalne i ceny biletów, wydawanie publicznych pieniędzy na budowanie wizerunku prezydenta zamiast na łatanie dziur w drogach jest działaniem głęboko nieetycznym i uzasadnia dążenie do skrócenia jego kadencji.
Referendum jako najwyższa forma kontroli społecznej
Dążenie do odwołania prezydenta w drodze referendum jest naturalną odpowiedzią mieszkańców na poczucie utraty podmiotowości we własnym mieście. Skoro to krakowianie wybrali zarządcę, mają pełne prawo go odwołać, gdy ten wykazuje się brakiem kompetencji lub złą wolą w realizacji powierzonych mu zadań. Inicjatywa ta pokazuje, że krakowska społeczność jest świadoma i nie zgadza się na praktyki, w których dialog z obywatelem jest jedynie fasadą dla realizowania partykularnych interesów. Referendum to nie tylko walka o zmianę nazwiska w gabinecie, ale przede wszystkim walka o przywrócenie normalności w standardach zarządzania drugą co do wielkości metropolią w Polsce.
Kryzys mandatu zaufania i niespełnione obietnice – Epidemia Kolesiostwa w Krakowie?. Mieszkańcy Krakowa, decydując się na wybór Aleksandra Miszalskiego, oczekiwali nowej jakości w zarządzaniu miastem po wieloletniej erze jego poprzednika.
