Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych

791

Radio Bezpieczna Podróż online!

Słuchaj muzyki, rozmów oraz najnowszych serwisów informacyjnych. Możesz słuchać nas na wszystkich urządzeniach.

Na zdjęciu kajakarze do artykułu. Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych.
Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych.

Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych – dyscyplina Paraolimpijska, oraz Olimpiad Specjalnych. Jako forma sportu kajakarstwo oprócz sportu paraolimpijskiego uprawiane jest również przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną oraz osoby niewidome i niedowidzące.

W Polsce zawody kajakowe rozgrywane są jako oficjalna dyscyplina Olimpiad Specjalnych, a rywalizacja odbywa się na dystansach 200m i 500m. Parakajakarstwo zadebiutowało na Igrzyskach Paraolimpijskich w Rio de Janeiro w 2016 roku.

Parakajakarstwo wyróżnia się spośród innych, ponieważ pozwala cieszyć się z rywalizacji praktycznie wszystkim grupom sportowców niepełnosprawnych.

Na zdjęciu animacja z symbolem  olimpijskim z kołami do artykułu. Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych.
Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych Symbol Igrzysk Olimpijskich.

Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych – historia

W 2009 r. Międzynarodowa Federacja Kajakarstwa (ICF) rozpoczęła współpracę z Międzynarodową Federacją Va’a (International Va’a Federation – propaguje łodzie polinezyjskie. Zbudowane są z kadłuba głównego i jednego pływaka), aby w czasie mistrzostwa świata w kanadyjskim Dartmouth zainaugurować Program Rozwoju Parakajakarstwa. Przede wszystkim służyć to miało rozpowszechnieniu kajakarstwa na skalę światową wśród osób z niepełnosprawnościami. Parakajakarstwo umożliwia osobom z dysfunkcją narządu ruchu, uprawianie sportu w wymiarze rekreacyjnym i wyczynowym. I dlatego nazwa dyscypliny ma oddawać ducha idei ruchu paraolimpijskiego. Tajemnica błyskawicznej, światowej ekspansji parakajakarstwa zawarta jest w formule wspólnej organizacji mistrzostw świata i mistrzostw kontynentalnych. Dyscyplina paraolimpijska „przenika się” z olimpijską i obie nabierają charakteru integracyjnego, stając się – obok wioślarstwa – bez wątpienia ewenementem w świecie sportu.

ICF zbudowała parakajakarstwo jak gdyby od szczytu piramidy, bez mozolnego budowanie jej bazy. Wizja ekspresowej możliwości startu w zawodach rangi mistrzostw świata i mistrzostw Europy, bez uciążliwych kwalifikacji. Była nęcąca zarówno dla pionierów nowej dyscypliny (dzisiaj już tak łatwo oczywiście nie jest), jak i narodowych związków. ICF zobligowało swoje narodowe federacje do szybkiego włączenia parakajakarstwa w struktury.

Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych – historia dyscypliny w Polsce

Podobnie potoczyła się historia dyscypliny w Polsce. W 2009 r., za sprawą poznańskiego stowarzyszenia „Start”, dyscyplina zaczęła przybierać formy zorganizowane. Pierwszym trenerem był Paweł Łukaszewicz. W czasie drugich mistrzostw świata w 2010 r. – w Poznaniu – wystartowało ponad 60 zawodników z 26 krajów z 5 kontynentów. Tym samym dyscyplina spełniła kryteria niezbędne do aplikowania o włączenie jej przez IPC do programu igrzysk paraolimpijskich. Nastąpiło to w grudniu w 2010 r. Aż do roku 2011 w naszym kraju sport rozwijał się oddolnie, wyłącznie przez zaangażowanie się poznańskiego „Startu”.

Dopiero pod koniec wspomnianego roku Polski Związek Kajakowy oficjalnie włączył dyscyplinę w swoje struktury. A rok później zaczęło ją wspierać Ministerstwo Sportu i Turystyki. Wypracowano podstawy model działań i przygotowań do imprez międzynarodowych. Inicjatorzy polskiego parakajakarstwa zadbali także o utworzenie narodowego systemu klasyfikacji medycznej. Wyszkolono w kraju i za granicą zespół klasyfikatorów medycznych i technicznych, zarządzany przez Międzynarodowego Klasyfikatora Medycznego ICF (Beata Dobak-Urbańska). Narodowego Klasyfikatora Technicznego (Michał Starczewski).

Ukoronowaniem wysiłków budowania parakajakarstwa w naszym kraju były dwa medale Igrzysk Paraolimpijskich w Rio de Janeiro. Złoty Jakuba Tokarza („Start” Wrocław) i brązowy Kamili Kubas („Start” Zielona Góra). Polscy zawodnicy parakajakarstwa dokonali przełomu, zdobywając na letnich igrzyskach pierwsze medale w historii tej dyscypliny. Dodatkowo zaś Jakub Tokarz zdobył pierwszy złoty medal dla PZKaj w historii występów na akwenach olimpijskich.

Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych – zasady gry

Parakajakarstwo stwarza możliwość udziału w rywalizacji sportowej zawodnikom z dysfunkcją narządu ruchu. Zasady rozgrywania wyścigów są bardzo podobne do tych stosowanych u osób pełnosprawnych. A ewentualne modyfikacje wprowadzane są jedynie dla zapewnienia pełnego bezpieczeństwa startujących. Zasadą jest także wspólna z pełnosprawnymi organizacja zawodów rangi mistrzostw lub Pucharu Świata czy Kontynentu. Obowiązują trzy klasy startowe w kajakach (KL1, KL2 i KL3 ) i trzy w kanadyjkach (VL1, VL2 i VL3). W zależności od stopnia i rodzaju dysfunkcji narządu ruchu oraz od poziomu sprawności fizycznej zawodnika.

Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych – klasyfikacja medyczna

Są trzy grupy dysfunkcji (dotyczących wyłącznie kończyn dolnych i tułowia), kwalifikujących do konkurencji kajakowych. Ograniczenie siły mięśniowej, ograniczenie zakresu ruchu, amputacje i niedorozwoje kończyn dolnych. Są też grupy dysfunkcji niekwalifikujących do konkurencji kajakowych. Skrócenia, różnice w długości kończyn dolnych, karłowatość, hipertonia, ataksja, atetoza, dysfunkcje narządu wzroku, dysfunkcje intelektualne. W kanadyjkach są cztery grupy kwalifikujących dysfunkcji. Ograniczenie siły mięśniowej, ograniczenie zakresu ruchu, amputacje i niedorozwoje kończyn dolnych oraz mózgowe porażenie dziecięce.

(CPISRA Class 4). Proces klasyfikacji jest prowadzony przez grono składające się z klasyfikatora medycznego i klasyfikatora technicznego. Obejmuje pięć etapów: test kończyn dolnych, test tułowia, test na wodzie i test na ergometrze. Tuż przed testem na wodzie, obserwacja zawodnika – podczas zawodów i poza nimi, finalna ocena i przyznanie klasy sportowej.

Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych – sprzęt

Wyścigi w parakajakarstwie rozgrywane są na dystansie 200 m (sprint) w konkurencjach indywidualnych. Kobiet i mężczyzn na kajaku (K1) lub kanadyjce ze stabilizatorem (V1). Pływa się na kajakach nieco szerszych niż te używane w kajakowym sprincie. Z kolei kanadyjka różni się od klasycznej nie tylko posiadaniem stabilizatora, ale także siedzącą, a nie klęczącą pozycją zawodnika. Regulamin ICF, obok różnych parametrów konstrukcyjnych, określa maksymalną długość kajaków i kanu. Oraz ich minimalną wagę (dla kajaków także minimalną szerokość).

Kajakarstwo wśród osób niepełnosprawnych – rozwój

W igrzyskach paraolimpijskich w Rio rozegrano 6 konkurencji wyłącznie kajakowych (3 męskie i 3 kobiece). Z udziałem 60 zawodników z 26 krajów. Na igrzyskach w Tokio w 2020 r. zwiększyła się liczba konkurencji o kolejne 3 (doszły kanadyjki). I wystartowało, aż 90 sportowców, co jest wyrazem docenienia rozwoju tego sportu przez Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski.

Rozwój sportu wiąże się z rozwojem nowych metod adaptacji sprzętu. Daje to możliwość przeniesienia tych udogodnień na pole adaptowanej aktywności fizycznej. Jaką jest rekreacja i turystyka kajakowa osób niepełnosprawnych oraz uprawiania kajakarstwa większej liczbie osób z niepełnosprawnością.

Zainteresował cię nasz materiał? Przeczytaj także: Transfer osoby niepełnosprawnej do auta

Wspomoż fundację - Przekaż 1.5% podatku

Jesteśmy medium składającym się z osób z niepełnosprawnościami. Jeśli czytasz nasze wiadomości i podoba Ci się nasza praca to zostań naszym czytelnikiem.

Jak widzisz na naszym portalu nie ma żadnych reklam. Jest to możliwe dzięki takim jak TY.

  • Nr. rach. bankowego: 02 1750 0012 0000 0000 3991 4597
  • KRS: 0000406931
  • NIP: 5361910140

Przekaż nam swoje 1,5% a dzięki temu nadal nie będziemy zamieszczać reklam a TY będziesz czytał czysty tekst mając świadomość że przyczyniłeś się do jego napisania.

Brak postów do wyświetlenia