Citroen DS – wyprzedził swoją epokę

Mało o którym samochodzie można powiedzieć, że aż tak bardzo odbiegł od konkurencji zastosowanymi rozwiązaniami technologicznymi oraz stylistyką. Mało który samochód był aż tak bardzo innowacyjny jak na lata w których go produkowano. Ale właśnie taki był niewątpliwie Citroen DS. Była to konstrukcja, która przecierała oczy niedowiarkom i udowadniała, że Francuzi zaliczają się do topowych producentów samochodów w latach 50 XX wieku, czyli w trudnym okresie powojennym. Auto praktycznie od momentu pojawienia się na  przeprowadzono modernizację, którarynku stało się hitem. Nadwozie w kształcie kropli wody sprawiało, że w latach 50 XX wieku oraz w okresie późniejszym pojazd ten wyróżniał się na ulicach wielu europejskich miast na tle konkurencji. Do to należy doliczyć innowacyjne rozwiązania technologiczne.

Citroen DS – krótki rys historyczny

Citroen DS był modelem klasy wyższej-średniej produkowanym przede wszystkim we Francji, ale także poza jej granicami. Prace nad tym modelem rozpoczęły się dużo wcześniej niż sama premiera bo w roku 1938. Jednak jak nie trudno się domyślić przerwała je II Wojna Światowa. Do prac nad projektem powrócono pod koniec lat 40 XX wieku. Citroen DS w założeniu miał być bezpośrednim następcą modelu Traction Avant. OD momentu debiutu w 1955 roku produkowano go do roku 1975. Oficjalną premierę Citroen DS w wersji Berline (sedan) miał dokładnie 6 6 października 1955 roku w Paryżu.

Auto od momentu pojawienia się na rynku wzbudziło  wielkie zainteresowanie wśród potencjalnych klientów. Już w samym dniu premiery Citroen otrzymał 12 tysięcy zamówień od klientów. Wpływ na tak duże zainteresowanie miała przede wszystkim niespotykana dotychczas w motoryzacji stylistyka oraz nowoczesne rozwiązania technologiczne. Auto tak bardzo spodobało się Francuzom, że zaczęli mówić na Citroena DS bogini.

Citroen DS – na czym polegała jego przewaga nad konkurencją

Złożyło się na to kilka czynników. Jednym z nich byłą unikatowa stylistyka. Odpowiedzialnym za projekt nadwozia był Flaminio Bertoni, który projektując nowego Citroena zdecydował się przełamać obowiązujące wówczas trendy. Przede wszystkim zrezygnował z kanciastego, pudełkowatego nadwozia nadając mu smukłość. Odważnym posunięciem była także rezygnacja z modnej wówczas jeszcze wysokiej atrapy chłodnicy. Zabiegi te przyniosły korzyści nie tylko stylistyczne. Przede wszystkim nadwozie w kształcie kropli miało bardzo aerodynamiczną sylwetkę, a co za tym idzie współczynnik oporu powietrza był dość niski. To z kolei przełożyło się na dużo lepsze osiągi samochodu względem konkurencji dostępnej wówczas na rynku.

Stylistyka to nie wszystko. Citroen DS wyróżniał się także materiałami użytymi do konstrukcji nadwozia oraz wnętrza. Zarówno dach, kokpit jak i wiele pozostałych elementów zostało wykonanych z tworzyw sztucznych, co nie było tak oczywiste w latach 50 XX wieku. Nowością było także wykorzystanie aluminium w procesie produkcyjnym. Aluminiowa maska byłą standardem. Ponadto, jeżeli samochód był wyposażony w rozsuwane okno dachowe, to sam dach także był wykonany z aluminium. Trzonem całego nadwozia byłą przestrzenna rama do której przykręcano dach, drzwi, maskę oraz błotniki.

Citroen DS – skomplikowany układ hydrauliczny

Francuzi byli pionierami w wykorzystaniu układów hydraulicznych w procesie produkcji samochodów. Idealnym tego przykładem jest właśnie model DS, choć skomplikowanie układu hydraulicznego powodowało pewne problemy. Ale o tym niżej. W aucie zastosowano między innymi: hydropneumatyczne zawieszenie, hydraulicznie sterowane sprzęgło, hydrauliczny układ hamulcowy oraz hydrauliczne wspomaganie układu kierowniczego. Innowacyjne było przede wszystkim zawieszenie. Dzięki zastosowaniu hydropneumatyki kierowca mógł regulować prześwit w zakresie od 16 do 28 centymetrów. Ponadto auto za sprawą tej technologi było wręcz nieprawdopodobnie komfortowe. System drążków i regulatorów sprawiał, że nawet na nierównych wysokościach auto utrzymywało stałe położenie nadwozia.

Skomplikowany układ hydrauliczny był dość awaryjny, szczególnie na samym początku produkcji. Z czasem Citroen jednak wyeliminował sporo wad. Nowoczesna technologia zastosowana w samochodzie sprawiała trudność niektórym kierowcom w codziennym użytkowaniu auta. Automatyczne sprzęgło i niekonwencjonalny układ hamulcowy wymagały przyzwyczajenia ze strony kierowcy, co jednak nie wszystkim się podobało. To z kolei wymusiło na Citroenie wypuszczenie na rynek uproszczonego modelu ID, w którym pozostawiono jedynie hydropneumatyczne zawieszenie.

Citroen DS – pozostałe odmiany

Citroen DS wychodził w kilku wersjach, zarówno wyposażeniowych jak i nadwoziowych. W 1957 roku zaczęto produkować odmianę ID (Idea). Była to uboższa wersja podstawowej wersji DS poniekąd wypuszczona na rynek po uwzględnieniu uwag samych klientów. Standardowa wersja DS była wyposażona w skomplikowane układy hydrauliczne, które szczególnie na początku ulegały awariom, a ponadto sprawiały kłopot w codziennym użytkowaniu auta dla niektórych kierowców. Warto w tym miejscu wspomnieć, że prowadzenia Citroena DS trzeba było się po prostu nauczyć. Wersja ID posiadała uboższe wyposażenie oraz słabszy silnik o mocy 62 koni mechanicznych.

Cechą charakterystyczną modelu ID było pozbawienie go wszystkich systemów i układów hydraulicznych za wyjątkiem hydropneumatycznego wyposażenia. Byłą to więc tańsza odmiana topowej wersji DS. Na bazie modelu ID w 1958 roku wprowadzono do produkcji odmianę Break. Był to model o nadwoziu kombi cechujący się bardzo dużymi możliwościami załadunkowymi. Miał wręcz ogromne możliwości przewozowe jak na samochód osobowy. Ciekawostką było to, że mógł jednocześnie przewozić 7 osób. Bardzo duża powierzchnia ładunkowa oraz praktyczność nadwozia sprawiły, że Citroen ID Break był używany jako sanitarka. Była to odmiana produkowana wyłącznie na bazie modelu ID do roku 1975.

Citroen DS – jedyny, poważny facelifting

Od momentu rozpoczęcia produkcji w 1955 roku, Citroen zdecydował się na jedyny facelifting nadwozia w roku 1967. Zmiany zauważalne były przede wszystkim w przedniej części nadwozia. Zmieniono kształt przednich świateł. Od tej pory podwójne reflektory były schowane za aerodynamicznym kloszem. Do tej pory pojedyncze bądź podwójne reflektory nie miały osłony w postaci klosza. Zabieg ten przyczynił się do poprawy aerodynamiki całego nadwozia, choć i tak było ono bardzo aerodynamiczne. Nowością w odświeżonej wersji był niespotykany dotychczas w autach marki Citroen system doświetlania zakrętów. Było to rozwiązanie opcjonalne, seryjnie montowane jedynie w najbogatszej wersji Pallas. Co ciekawe ze względu na przepisy prawne wersja z osłoniętymi reflektorami byłą niedostępna w USA aż do roku 1983.

Poza wyżej wspomnianą zmianą Citroen DS w swojej historii doczekał się także innych modernizacji. W 1962 roku przeprowadzono modernizację, która pierwszy raz wprowadzała bardziej aerodynamiczny przód. Dwie otwarte czołowe lampy pozostawiono bez zmian, jednak dodatkowo klient mógł zamówić dodatkowe reflektory montowane na błotnikach. Ponadto w ramach tej modernizacji usprawniono wentylację oraz wprowadzono inne udogodnienia. Początkiem końca modelu DS było wprowadzenie na rynek w 1970 roku modelu Sm, który był nowszy konstrukcyjnie, droższy oraz bardziej luksusowy. Ponadto zmieniające się trendy stylistyczne doprowadziły do zakończenia produkcji modelu DS w 1975 roku. Ostatecznie wyprodukowano 1 456 115 sztuk tego modelu.

Zobacz również: FSM Beskid – ponadczasowy polski prototyp